Bunu bazı yazılarımda belirtmiştim. 1976 Tarihinden 1980 devrimine kadar şiirlerim ulusal gazetelerden “HERGÜN” nesir yazılarım YENİASYA gazetesinde yayımlandı. 1980 tarihinde bu gazete kapatılınca yerel gazetelere ve edebiyat sanat  dergilerine yöneldim. Başta  Türk Edebiyatı olmak üzere, Ankara Dil Tarih Coğrafya Fakültesinin yayımladığı Dil Dergisi, Yöre, Kumru, Denge, Çıngı, Yorum, Alkış, Aykırı Sanat, Ozan gibi sayısız dergi ve gazetelerin  adlarını sayamayacağım kadar çoktur. 2006 tarihinde İhsan Işık’ın yayımladığı 10 ciltlik hem de, İngilizce, Almanca ve Fransızcaya çevrilen “Türkiye Edebiyatçıları Ve Kültür Adamları” ansiklopedisine Rahmetli Ertuğrul Karakoç’un kaleminden girmiştim. 1995 tarihinde Askerin Türküsü isimli şiirim Tuğgeneral Zafer Özkan tarafından bestelettirilerek, Van İlimizde 10 Piyade Tugayı Marşı yapıldı. 
       En önemlisi 2015 tarihinde Gaziantep Üniversitesi Fen  Edebiyat Fakültesinde  Esra Güllübardak Tiryakiye, 2016 tarihinde ise Uşak Fen Edebiyat Fakültesinde Kübra Aksoy’a tez konusu oldum. 
       Ayrıca bazı şiirlerim Bülent Özcan Londrada,  Abbas Abdullah Hacaloğlu Bakü’de, yayımladı. Rahmetli Osman Baymak ile  Canseli Donat’ın ortak yayımladıkları Türk Dünyasında Atatürk ve  Türk Dünyasında Çocuk Şiirleri Antolojilerinde bana yer verdiler. Şiirlerimin bazıları Azerbeycan Türkçesi ile Azerbeycanda yayımlanan antolojilerde yer aldı. Yazımın başlığında dediğim gibi. “Son Şiir” adlı şiirim ile şiire son noktayı koydum. Şiir, öykü, araştırma, antoloji olmak üzere 20 adet kitabım yayımlandı. Gaziantep Güneş Gazetesinde sohbet yazılarıma devam ediyorum. Gözlerim gördükçe, elim kalem tuttukça köşe yazılarımı devam ettirmeyi düşünüyorum.
       Şiire gelince akşam vakti yazıyorum, sabahleyin okuyunca beğenmiyorum. Eşime okuyorum, o da beğenmiyor. Eşim şiirden anlar, Demek ki yaşlanmışım, duygular körelmiştir. Türk şiirinin kalitesini düşürmeye hiç bir kimsenin hakkı olmadığı gibi, benim de hakkım yoktur. Bir insanın gelişme, olgunlaşma, bir de gerileme zamanı vardır. Ben de gerileme çağında olduğum  kanaatindeyim. Bu nedenle,  son noktayı aşağıdaki Kayseri’de yayın hayatını sürdüren, Çıngı Dergisi Ağustos 2020 sayfa 30 da yayımlanan, “Son Şiir”im ile, son noktayı  koymuş bulunmaktayım.
 
 
 
SON  ŞİİR 
Bu son şiirim.
Sözcükler suskun,
Kalemim küskün.
Değişti hayal dünyam.
Aşktan ve sevdadan yana,
 Şiir yazamıyorum.
Sızamıyorum, 
Sır saklayan sokaklarda,
Yavuklumun sevdalı bakışlarına.
Yüzümü  yalarken rüzgar,
Mevsim ilkbahar.
Kavaklık safalı ve  hoş.
İçemiyorum,
Kaş  göz  etse de Papazkarası,
Önümde bardağım boş.
Hey hat!
Gökyüzü vapur dumanı,
Renkler siyaha  boyanmış  gözlerimde.
 
Ahmet AYAZ